Co naprawdę wprawia wahadełko radiestezyjne w ruch?
Co powoduje ruch wahadła: nieznane promieniowanie, sugestia czy reakcja organizmu na zmiany pola magnetycznego? Ta książka proponuje racjonalną odpowiedź na to pytanie. Odruch wahadlarski może wynikać z anomalii poziomej składowej ziemskiego pola magnetycznego. Autor odchodzi zatem od wyjaśnień wymagających wiary w nieudowodnione energie. Jednocześnie pokazuje, jak praktycznie wykorzystywać wahadełko radiestezyjne do lokalizowania pasm zadrażnień, oceny terenu i poszukiwania miejsca pod studnię.
Główne przesłanie książki można ująć w słowach autora: „Zjawiska radiestezyjne istnieją obiektywnie, niezależnie od wygłaszanej teorii”. Dlatego publikacja łączy kurs wahadlarstwa z analizą możliwych przyczyn badanego zjawiska. Czytelnik otrzymuje ćwiczenia, opisy metod oraz liczne rysunki i schematy ruchów. Dzięki temu może nie tylko poznać poglądy autora, lecz także zweryfikować je podczas własnej praktyki. Książka nie stawia radiestezji ponad nauką i aparaturą pomiarową, ale szuka dla niej sprawdzalnego, fizycznego punktu odniesienia.
Wahadełko radiestezyjne a odruch wahadlarski
Tomasz Sitkowski jest doktorem nauk rolniczych i technologiem żywności z wieloletnim stażem naukowym. Radiestezją zajmuje się od 1990 roku, a ponadto ukończył specjalistyczne kursy w Polskim Towarzystwie Psychotronicznym. Jego podejście łączy więc praktykę z nawykiem krytycznej analizy źródeł. Autor nie oczekuje bezwarunkowej akceptacji, lecz zaprasza radiestetów i sceptyków do wspólnego badania zjawiska.
Punktem wyjścia jest pytanie o naturalny czynnik, który może oddziaływać na organizm człowieka. Sitkowski analizuje magnetyzm ziemski, indukcję prądów w organizmie oraz możliwy związek tych procesów z odruchem dowsingowym. Odwołuje się między innymi do koncepcji prof. Yves’a Rocarda i teorii prof. Harvalika. Omawia również skalę SRW, polaryzację magnetyczną i regułę prawej dłoni, zwaną regułą korkociągu. Na tej podstawie formułuje hipotezę, że ruch wahadła może być reakcją ostrzegawczą na określone anomalie geomagnetyczne.
To ważne rozróżnienie: książka przedstawia hipotezę naukową autora, a nie ostatecznie potwierdzone wyjaśnienie radiestezji. Dzięki temu zachowuje krytyczny ton i pokazuje obszary wymagające dalszych badań. Sitkowski ostrzega też przed bezrefleksyjnym traktowaniem każdego ruchu wahadła jako prawdziwej odpowiedzi. Pisze wprost: „Wahadełko prawdę ci powie! Szczerze radzę wystrzegać się takich zaleceń”. Takie stanowisko pomaga dostrzec ryzyko autosugestii, błędnej interpretacji i nadmiernego zaufania do metody mentalnej.
Jak pracować z wahadłem i rozróżniać metodę fizyczną od mentalnej?
Wahadełko radiestezyjne jest trzymanym w dłoni wskaźnikiem, którego ruch radiesteta interpretuje w odniesieniu do badanego miejsca lub zadania. Autor uczy techniki pracy z wyrzutem wahadła oraz rozpoznawania zmian jego ruchu. Wyjaśnia także ustawienie ciała, kierunek przemieszczania się i sposób lokalizowania osi pasma zadrażnień. Liczne schematy pokazują położenie postaci oraz możliwe reakcje przyrządu. Materiał ma formę techniczno-mentorskiego kursu, dlatego może uporządkować zarówno początki nauki, jak i wcześniejsze doświadczenia.
W książce rozróżniono dwa sposoby działania. Metoda fizyczna opiera się na obserwowaniu reakcji organizmu podczas bezpośredniego badania terenu. Metoda mentalna wykorzystuje sformułowane zadanie, pytanie oraz biometr, czyli graficzną skalę odczytywaną za pomocą wahadła. Autor omawia zastosowania obu metod, a zarazem wskazuje ich ograniczenia. Praktyczny charakter tego podejścia dobrze pokazuje fragment dotyczący szukania wody.
Radiestezja ilościowe oznaczenia przy poszukiwaniu wody
W poszukiwaniu wody w danym terenie przewiduje się zazwyczaj następującą, najbardziej popularną metodykę:
- Poszukiwanie w terenie najlepszego miejsca na studnię ze względu na parametry jakościowe wody oraz najlepsze parametry techniczne studni, jak: głębokość do lustra wody, miąższość pokładu wody, wydajność studni, w l/h.
- W celu zapewnienia tych parametrów wyszukuje się najlepszą „żyłę wodną” albo skrzyżowanie „żył wodnych”.
- Poszukiwanie takiego miejsca wykonuje się w ten sposób, że radiesteta stoi, wyciągając lewą rękę do przodu, okręcając się dookoła swej osi. Lewa ręka spełnia rolę anteny, która odbiera sygnały z otoczenia. Kiedy natrafimy lewą ręką na kierunek, w którym znajduje się szukane miejsce pod studnię, wahadło trzymane w prawej ręce da nam odpowiedni znak. Można ustalić, że przy okręcaniu się radiestety, wahadło wykonuje oscylacyjne ruchy, a przy natrafieniu na odpowiedni kierunek zmieni ruch na kołowy.
- Następnie idziemy w wyznaczonym kierunku. Zakładamy znowu, że wahadło wykonuje ruchy oscylacyjne, a po znalezieniu szukanego, optymalnego miejsca pod studnię, zmieni kierunek na kołowy,
- Stajemy w wyszukanym punkcie i za pomocą obrotu wokół swojej osi, szukamy osi pasma zadrażnień, jednego lub kilku pasm w danym miejscu. Następnie stajemy twarzą do wyznaczonego kierunku osi pasma i zaczynamy badania parametrów ujęcia i jakości wody, kolejno dla każdego z wyznaczonych pasm oddzielnie.
- Ilościowe oznaczenie parametrów hydrologicznych w wyznaczonym punkcie poboru wody, wykonujemy za pomocą metody mentalnej i biometru. Tak więc stajemy w wyszukanym punkcie i po kolei wyznaczamy zadania do oznaczania: głębokości do gruntu nieprzepuszczalnego, miąższości cieku, wydajność wody, dla każdego z wyznaczonych pasm oddzielnie, a następnie za każdym razem oczekujemy na ruch wahadła i jego wskazania na biometrze do oznaczeń ilościowych.
Co zyskasz dzięki praktyce opisanej w książce?
Po lekturze łatwiej zrozumiesz, jak autor łączy radiestezję z magnetyzmem i fizjologią człowieka. Nauczysz się również oddzielać obserwację reakcji wahadła od własnych oczekiwań. To istotne zwłaszcza podczas badania pasm zadrażnień oraz terenów uznawanych w radiestezji za potencjalnie niekorzystne. Książka porządkuje następujące umiejętności i zagadnienia:
- opanowanie techniki pracy z wyrzutem wahadła;
- rozpoznawanie ruchów oscylacyjnych i kołowych;
- lokalizowanie osi pasm zadrażnień;
- wyszukiwanie potencjalnego miejsca pod studnię;
- stosowanie biometrów kołowych do ocen ilościowych;
- rozróżnianie metody fizycznej i mentalnej;
- analizowanie możliwego wpływu anomalii geomagnetycznych;
- łączenie obserwacji radiestezyjnych z pomiarami wykonywanymi aparaturą.
Co więcej ten poradnik jest przeznaczony dla praktykujących radiestetów, osób poznających wahadlarstwo oraz sceptycznych czytelników zainteresowanych racjonalną dyskusją o tym jak działa wahadełko radiestezyjne. Mogą po nią sięgnąć także odbiorcy zgłębiający psychotronikę, magnetyzm ziemski i wpływ środowiska na człowieka. Nie jest to zbiór zapewnień o nieomylności wahadła, lecz próba uporządkowania praktyki i jej fizycznego wyjaśnienia. Autor wskazuje ponadto, że radiestezja powinna współistnieć z aparaturą, zwłaszcza podczas badania smogu elektromagnetycznego. Jeśli szukasz technicznego przewodnika, który pozwala ćwiczyć, porównywać wyniki i zadawać krytyczne pytania, publikacja Studia Astropsychologii dostarczy ci konkretnego materiału do dalszej pracy.
